ที่ชายฝั่งสุดขอบโลก


สายลมตะวันตกพัดน้ำทะเลปะทะชายหาดหิน เสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่งดังประหนึ่งฟ้าร้อง น้ำทะเลปะทะหาดรุนแรงราวกับพยายามกวาดเอากองหินและหอคอยสีขาวริมหน้าผาลงสู่ห้วงน้ำลึกไปด้วย

 

แม้กระนั้น หอคอยหินอ่อนก็ยังคงยืนตระหง่านท้าคลื่นอย่างเงียบงัน

 

ตรงข้ามกับสีขาวสะอาดที่อยู่ภายนอก ทุกสิ่งทุกอย่างในหอคอย ไม่ว่าจะเป็นผนัง พื้นห้อง บันได ล้วนเป็นสีแดง แม้กระทั่งหญิงสาวที่ถูกจองจำอยู่ในนั้นก็ยังอยู่ในชุดราตรีสีแดงสด

 

เธอเฝ้ามองโลกภายนอกจากหน้าต่างหอคอย ท้องทะเลสีน้ำเงินเข้มแผ่ตัวกว้างจรดขอบฟ้า สายลมพัดพาคลื่นกระทบฝั่งทั้งวันทั้งคืนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย โลกของเธอเหลืออยู่เพียงสามสิ่ง คือห้องสีแดง ชายฝั่งทะเล และ ”เขา” ยักษ์ที่พาตัวเธอมา

 

หญิงสาวบนหอคอยละสายตาจากท้องทะเลนอกหน้าต่างกลับมามองผู้ที่อยู่เบื้องหน้า เจ้าหญิงผมสีน้ำตาลหยักศกยาวสยายในชุดผ้าไหมชายยาวสีแดงเข้มเงยหน้ามองยักษ์ที่พาตนมาด้วยแววตาเศร้าสร้อยและรอคอย

 


  เธอยังคงรอคอยคำตอบจากเขา รอคอยคำเพียงคำเดียวที่เป็นเหตุผลของทุกสิ่งทุกอย่าง

 

 

เช่นเคย เธอได้รับความเงียบเป็นคำตอบ แม้แต่เสียงคลื่นที่ซัดกระหน่ำโขดหินก็ไม่อาจทำลายความเงียบงันของห้องสีแดงบนหอคอยได้

 

หญิงสาวลืมไปแล้วว่าเธออยู่บนนี้มานานเท่าไหร่ อาจจะเป็นเดือน เป็นปี หรือเป็นสิบปี ที่นี่ กาลเวลาช่างเป็นสิ่งที่พร่าเลือนและไร้ความหมาย ทุกอย่างไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง คลื่นยังคงซัดเข้าหาฝั่ง หอคอยสีขาวยังคงตั้งตระหง่านอยู่ริมผา เธอยังคงความสาวและเยาว์วัยอยู่เช่นเดียวกับตอนที่เขาพาเธอมา และเขายังคงอยู่เคียงข้างเธอบนหอคอยโดยไม่ให้คำตอบว่าเขาพาตัวเธอมาด้วยเหตุใด


แม้ทั้งหมดนั่นจะเป็นสิ่งที่เธอรู้อยู่แล้ว แต่มันจะไม่มีความหมายอะไรเลยหากไม่ได้ออกมาจากปากของเขาเอง ทว่าตลอดมา คำตอบที่เธอได้รับมีเพียงความเงียบ


 

ความเงียบที่ยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์


 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรก เธอจำไม่ได้แล้วว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ใจได้คือ เธอจะทำให้มันจบลงวันนี้

 

ริมฝีปากสีชมพูได้รูปเอื้อนเอ่ยคำถามสุดท้ายออกมา

 


 

“ให้ฉันไปจากที่นี่ได้ไหม”

 

 

คำตอบที่เธอได้รับยังคงเป็นความเงียบงัน เงียบเกินจะทนทานไหว หญิงสาวหันหลังแล้ววิ่งออกไปทางประตู แผ่นไม้หนาหนักสีแดงสดถูกเธอผลักออกอย่างง่ายดาย เธอยังคงวิ่งต่อไป ผมยาวสยายปลิวไปด้านหลัง ชายชุดราตรีระพื้นบันไดที่ถูกบุด้วยพรมสีแดงเข้ม หญิงสาววิ่งลงบันไดโดยไม่หยุดพัก สิบขั้น ร้อยขั้น สองร้อยขั้น สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาในแต่ละก้าวที่เธอเดินลงบันไดไม่ใช่ความเหนื่อย แต่กลับเป็นความเศร้า สิ่งที่รอคอยเธออยู่ที่สุดทางบันไดคืออิสรภาพ

 


 

 

ส่วนสิ่งที่ถูกทิ้งอยู่บนหอคอยนั้นคือหัวใจของเธอเอง


 
 
 
 
 
 
 
 
อันนี้เป็นเรื่องสั้นที่ดัดแปลงจากความฝันค่ะ ฝันเห็นหอคอยริมทะเลสีขาว ในห้องเป็นสีแดง เจ้าหญิงที่ถูกจับอยู่ก็ใส่ชุดแดง จากมุมมองในฝันเราจะเห็นเจ้าหญิงในมุมสูง ...รู้สึกว่าเราจะเป็นยักษ์แฮะ  
 
ฝันนี้เป็นฝันทีเกิดชั่วแว่บแต่ลืมไม่ลงจริงๆ ทั้งหอคอย ทั้งสีสัน และที่ติดตาที่สุดคือสายตาเศร้าๆ ของเจ้าหญิงที่มองมาก่อนจะหันหลังวิ่งลงบันไดไป พอมาเขียนเป็นเรื่องเลยพยายามถ่ายทอดออกมาให้ซื่อตรงกับความฝันมากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ก่อนจะพบว่าดูเหมือนจะมีสัญลักษณ์เยอะแยะเต็มไปหมด
 
 สนุกหรือไม่ อ่านรู้เรื่องกันมั้ย เชิญติชมและตีความได้ตามสะดวกค่ะ
 
 

edit @ 21 May 2012 14:06:46 by ผีถั่วพเนจร

edit @ 21 May 2012 14:12:48 by ผีถั่วพเนจร

edit @ 21 May 2012 14:13:16 by ผีถั่วพเนจร