(เริ่มนับถอยหลัง..45 นาทีสุดท้ายของห้วงเวลา 2 ชั่วโมงครึ่งอันสุดจะทน)
ดาบของเราหายไป...
ตามหามาตลอด...
ทั้งๆที่คิดว่าได้มาแล้ว แต่ก็ต้องปล่อยมือจากมันไปทุกครั้ง
แม้แต่ตอนนี้ เราก็ยังคงเดินทางตามหามันอยู่
ทั้งๆที่ยังไม่รู้อนาคตข้างหน้า ไม่รู้เลยว่าต่อไปจะต้องเจอกับอะไร...
ได้แต่เดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย
เป็นเรื่องจริงที่ว่า...
การเฝ้ารอคอยและการตามหา เป็นสิ่งที่ทรมานยิ่งนัก
แต่เราก็จะตามหามันต่อไป
(อีก 32 นาที...)
ดาบของเรา
ที่ของเรา
สักวันเราคงจะได้มา...
ที่แน่ๆ...เราจะอยู่นิ่งๆ ตรงนี้ไม่ได้
เพื่อที่จะนำ "ดาบ" นั้นกลับคืนมา
อาจจะต้องวิ่งวุ่นดังคนบ้า
หรืออาจจะต้องแลกมาด้วยชีวิต
แต่มันก็คุ้ม...
มิใช่หรือ?
(อีก 20 นาที...)
เคยถามตัวเองว่า
เรามาอยู่ตรงนี้เพื่ออะไร?
เราทำแบบนั้นไปทำไม?
ตอนนี้รู้แล้ว...
เรามาอยู่ตรงนี้เพื่อตามหาดาบของเรา
(อีก 7 นาที...หิว...หัวเริ่มตันแล้ว...)
อาจจะเป็นความยึดมั่นถือมั่นก็ได้
แค่อยากจะเจอที่ๆเราอยู่ได้อย่างสบายใจ
และอยากจะตามมันคืนมา
ดาบเล่มนั้น...
(3..)
(2..)
(1..)
(หมดเวลาแล้ว... ปล่อยกลับได้แล้ว...หิวววว)
(ยังอีก...หิวนะ..ไม่มีอะไรจะเขียนแล้วด้วย...)
(ต่ออีก...)
(อีกนิด...)
(อีกหน่อย...)
(กรำ!!!! ยังมีอีกข้อเรอะ!!!!)
(เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!)
(เอาล่ะ อาจารย์เฉลยแล้ว...)
ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!
กินข้าวววววววววว!!!!!!!!!!!!!!!!
กลับบ้านนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!!!!!!!!!!!
จบข่าว.......
edit @ 2005/05/06 15:04:42
อะไรว้า งงว่ะ คริๆ งงจิงๆนะเนี่ย
