วันนี้วันเกิดตัวเอง...

การทำอะไรดีๆฉลองวันเกิดนี่ก็เป็นศิริมงคลดีเหมือนกันนา

อย่างเช่น อัพบล็อกวันเดียว 2 เอ็นทรี่รวด เป็นต้น....

(มันเป็นความดีตรงไหนฟระ!!!สงสัยจะผีเข้าอย่างที่น้อง Michiyoเขาว่าจริงๆ หึหึหึ )

เอ็นทรี่ที่แล้วก็แค่ถั่วเพ้อ หึหึหึ

มาดูเอ็นทรี่นี้ดีกว่า หึหึหึ

Nostalgia : ในห้วงคนึงหา

อีกมุมของทางเข้าวัดพระแก้ว

ภาพเมื่อตอนเข้ามาแล้ว

คนเยอะมาก เพราะมัวแต่ถ่ายรูป(และตามสตอล์กหนุ่มญี่ปุ่น)

เลยเกือบหลงกับเพื่อนๆแน่ะ ^ ^"

ไม่มีอะไรมาก

แค่ชอบประตูแบบนี้

ตอนจะออกเลยหันกลับไปถ่าย

ก็เกือบหลงอีกตามเคย

แต่ไม่เป็นไร เพราะต้องรอเพื่อน2 คนที่เข้าไปเปลี่ยนกางเกงเลกับผ้าถุง

ก็ดันใส่กางเกงขาสั้นมากันนี่หว่า

แต่เป็นความทรงจำที่ฮามาก

เพราะพวกนั้นพอใส่กางเกงเลกับผ้าถุงแล้วลุงกับป้าสุดๆ 555+

พอนั่งรถตุ๊กๆแล้วก็มองย้อนกลับไป

ที่นี่มัน แยก...อะไรซักอย่าง จำไม่ได้ - -"

อาการปลาทองนี่กลายเป็นโรคติดต่อของเพื่อนๆในกลุ่มไปแล้วแฮะ

ชอบบรรยากาศแบบนี้จัง

รูปแม่นางพีชชชช

พีชชี่แห่งG.ผักแว่น กลุ่มการ์ตูนที่โรงเรียน

(ต้องเรียกแบบนี้เพราะมันมีพีช 2 คน)

ถ่ายเอาไว้ตอนไปบุกห้องไชนี่

รู้สึกว่าชุดแบบนี้ แสงแบบนี้ บรรยากาศแบบนี้

ให้ความรู้สึกโหยหาอดีตอย่างประหลาด

เพราะต่อจากนี้ไป พวกเราคงไม่ได้ใส่ชุดนักเรียน

แล้วไปนอนเฮฮา อ่านการ์ตูน กินขนม ที่บ้านเพื่อนได้บ่อยๆแบบนี้อีกแล้วล่ะ

(เล็กๆน้อยๆ เกี่ยวกับตู้การ์ตูนข้างหลังนั่น:

จริงๆมีการ์ตูนเต็มตู้เลยนะ

แต่พอไชนี่จะไปเบลเยียมก็เกิดปรากฏการณ์"แร้งลง"

จนเหลือเท่าที่เห็นนั่นแล)

พอพูดถึงโรงเรียนแล้ว...

ตลกดีมะ

เมื่อก่อน เวลานั่งเรียนอยู่

เราจะชอบมองออกไปนอกหน้าต่างพลางคิดว่า

"อยากโดดออกไปจากที่นี่จังเลยว้อยยยยย"

แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า

"อยากกลับไปนั่งเรียนแบบนั้นอีกจังเลยว้อยยยยย"

วิชาเคมี พอว่างจากแล็บแล้ว

เราก็ถ่ายรูปเล่น

หมอนี่เพื่อนเราเรียกมันว่าอาเฮีย

เราก็เรียกบ้าง แต่บางครั้งก็เติมไม้เอกเข้าไป หุๆๆ

ปีกที่เห็น เป็นเหมือนตัวแทนความฝันของเขา

รอบตัวเราในตอนนั้น

มีไม่กี่คนหรอกที่ค้นพบความฝันตัวเอง

แล้วมุ่งมั่นทำความฝันให้เป็นจริง

ไบรท์เองก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนนั้น

ถ่ายไว้เพราะรู้สึกคนแบบนี้มันเท่ดี

และอีกอย่าง

เอาไว้ให้กำลังใจตัวเองว่า

คนที่มุ่งมั่นจนคว้าฝันไว้ได้

ในโลกแห่งความเป็นจริงมันก็มีเหมือนกัน

เครื่องเขียนที่ใช้อยู่ประจำ

แต่นี่ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ

พอดี"ป๋า"(กล่องเหล็ก) ตัวใหญ่ไป

จัดไปจัดมามันไม่ลงตัว

เจ้าของพวกนี้เราก็มีความทรงจำกับมันเหมือนกัน

ดินสอล็อตติ้งนั่น เรียกเลือดเรามาหลายรอบแล้ว

แต่ช่วงที่ฝีมืออัพเกรดก็เป็นช่วงที่ใช้มันเนี่ยแหละ

คัทเตอร์ ใช้เหลาดินสอตอนสอบมาหลายสนาม

ใช้ขู่เพื่อนมาก็มาก

เราชอบใช้ดินสอล็อตติ้งกับคัทเตอร์อันนี้เป็นแบบในรูปถ่ายอยู่บ่อยๆ

แบบว่า รูปทรงมันได้ใจ เวลาสะท้อนแสงออกมาก็ดูดี

ที่สำคัญหยิบง่ายด้วย

ส่วนลิควิด ใช้มาเกือบ 4 ปีแล้ว จนปัจจุบันก็ยังไม่หมด

เป็นเพราะ ม. ปลาย ใช้ดินสอมากขึ้น

หรือเพราะเราชอบใช้ลิควิดของเพื่อนมากกว่าก็ไม่รู้สิ เหอๆ

ปากการิมขวาสุด เส้นเข้มเขียนดีได้ใจมั่ก

มันเคยเป็นของว่าน

ตอนนี้เป็นของเราเรียบร้อยแล้ว

ด้วยอุบัติเหตุในวันหนึ่งซึ่งทำให้เราไม่มีปากกาน้ำเงินใช้

เราเลยจัดการไถ เอ้ย ขอยืมมาใช้ก่อนจนกว่าจะหาด้ามใหม่ได้

แต่จนแล้วจนรอดก็หาไม่ได้(หรือไม่ได้หาฟระ)

ด้วยความเอื้อเฟื้อ(ปนเอือมนิดๆด้วยรึเปล่าหว่า)

ว่านเลยยกให้เราเลย อิอิ

แต่ว่านก็ไม่ได้ว่าอะไรนา

เพราะเจ้แกเป็นคนที่ตุนปากกาน้ำเงินไว้เยอะมั่ก

ยังไงก็ขอบคุณมากเลยว่าน >w<

จนป่านนี้เราก็ยังใช้มันอยู่...

กลายเป็นที่พล่าม+เผาเพื่อนไปซะแล้วสิ

แต่พอมองรูปถ่ายพวกนั้นแล้วมันรู้สึกโหยหาวันเก่าๆนี่นา เลยอดไม่ได้ (ทำเป็นคนแก่ไปได้นะตรู)

จะบอกว่า รูปมันยังไม่หมดแหละ

มีที่อยากเอาขึ้นอีกเพียบเลย ตอนแรกจะเอาขึ้นทีเดียวแต่ดูท่าจะโหลดโหด

รูปที่เหลือมันเป็นขาวดำด้วย

กล่าวโดยสรุปNostalgia จะมีภาคต่อล่ะ

ภาคต่อก็...มาลุ้นอีกครั้งละกันว่ามันจะเกินครึ่งปีรึเปล่า เหอๆๆ

สุดท้ายก่อนไป เพิ่งรู้ตัวว่าโดนแท็คจากพี่ท็อป

ติดไว้ก่อนเน่อ เอาไว้คราวนู้นนนนนนนน ค่อยมาต่อละกัน เหอๆๆๆๆ